KANDYDAT NA PREZYDENTA BIAŁEGOSTOKU

Tadeusz Arłukowicz

Samorząd nie może być polem walki różnych frakcji zwłaszcza politycznych. My będziemy prowadzili kampanię na TAK!

Urodził się 6 czerwca 1964 roku, jako drugi syn Jadwigi Arłukowicz z domu Gierwiało i Zenona Arłukowicza. Rodzice - nauczyciele, byli wieloletnimi i zasłużonymi pracownikami oświaty. Ma dwie siostry – starsza Dorota wybrała medycynę, młodsza – Katarzyna – weterynarię.

Od najmłodszych lat zafascynowany sportem, uprawiał z powodzeniem koszykówkę, narciarstwo, łyżwiarstwo i hokej. Jego prawdziwą pasją jest jednak piłka nożna. Reprezentował rodzinne miasto w barwach nieistniejącego już klubu Agrokompleks Kętrzyn, grając na pozycji rozgrywającego.

W latach 1981-89 zaangażowany w ruch Federacji Młodzieży Walczącej, w czasie stanu wojennego aktywnie prowadził działalność opozycyjną, organizując wraz z kolegami Msze za Ojczyznę oraz redagując opozycyjne wydawnictwa. Czterokrotnie jako uczeń liceum był zatrzymywany i przesłuchiwany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. W 1983 roku wraz ze swoim zespołem punkrockowym Zespół Oczyszczania Miasta wykonał na Ogólnopolskim Przeglądzie Piosenki Młodzieżowej uderzający w Milicję Obywatelską utwór „Niebieski Pan”, za co wraz z kolegami dwa tygodnie później, w trakcie trwających egzaminów maturalnych, został zatrzymany i przesłuchany. W trakcie przesłuchań wielokrotnie grożono mu i jego rodzinie. Za niezłomność w działalności opozycyjnej został w październiku 2017 roku odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności. Podziękowanie w imieniu odznaczonych wygłosił jego przyjaciel Jarosław Żukowski, który stwierdził: „Dziękuję za to, że możemy dzisiaj poczuć się dumni z tego, że w tamtych dziwnych, złych czasach byliśmy po właściwej stronie, po stronie dobra i prawdy. Nikt z nas nie czuje się bohaterem, po prostu robiliśmy to, co wtedy trzeba było robić”.

W 1983 roku, po zdaniu matury, wyjechał z Kętrzyna do Białegostoku, gdzie podjął studia na Wydziale Lekarskim. Rok później został relegowany ze studiów. W tym samym roku na studenckiej pielgrzymce do Jasnej Góry poznał Bogumiłę Czartoryską, z którą w 1986 roku wziął ślub. W 1988 roku urodziła im się córka, Magdalena. W 1985 roku rozpoczął studia na wydziale farmaceutycznym Akademii Medycznej w Warszawie. Razem z grupą przyjaciół z sekcji piłki nożnej AMW zdobył tytuł Mistrza Polski Akademii Medycznych. W finale rozgrywanym na Stadionie Śląskim w Chorzowie pokonali AM Kraków. W 1989 roku, aby utrzymać rodzinę, przerwał studia i zajął się biznesem. Wraz z grupą znajomych lekarzy założył firmę zajmującą się dystrybucją środków czystości. W 1992 roku urodził mu się syn Grzegorz. W tym samym czasie koleżanka zaproponowała mu pracę redaktora w łomżyńskim tygodniku Kontakty. Miał to być roczny angaż - jako dziennikarz pracował jednak do 2000 roku, najpierw w Łomży (Tygodnik Kontakty i Gazeta Wyborcza), a od 1996 roku w Gazecie Współczesnej w Białymstoku. Początkowo specjalizował się w dziennikarstwie sportowym, a następnie zainteresował się także polityką. Jako bystry obserwator lokalnej sceny politycznej i zdolny dziennikarz został rzecznikiem prasowym - najpierw wojewody, a później pierwszego Marszałka Województwa Podlaskiego, Sławomira Zgrzywy. Studia dokończył na Uniwersytecie w Białymstoku, wiedząc już, że chce związać swoje życie z pracą dla tego miasta. Wybrał prawo, broniąc pracę magisterską o rozwoju samorządu terytorialnego pod patronatem jednego z najbardziej znanych specjalistów w tej dziedzinie, dr Jarosława Matwiejuka.

W roku 2006, jako współautor kampanii wyborczej kandydata Platformy Obywatelskiej na prezydenta Białegostoku Tadeusza Truskolaskiego, z hasłem „Obudźmy Białystok” wygrał wybory samorządowe i objął stanowisko jego zastępcy.

W białostockim magistracie zajmował się sprawami edukacji, kultury, sportu i opieki społecznej. Był m.in. pomysłodawcą powołania w Białymstoku Centrum Węglowa (po odejściu z UM projekt wygasł), Muzeum Polskiego Sybiru, Centrum Organizacji Pozarządowych (obecnie CAS), pierwszej, i jak dotąd ostatniej w Białymstoku edycji wystawy zdjęć Yanna Arthus-Bertrand’a „Ziemia z nieba” oraz opiekunem projektu rewitalizacji Ogrodu Branickich. Aktywnie wspierał działalność organizacji pozarządowych i rozwój instytucji kultury, w tym pomysłodawców festiwali Up2Date i Pozytywne Wibracje, Galerii Arsenał (pozyskanie budynku starej elektrowni), Białostockiego Teatru Lalek.

Choć sam od lat pozostaje wiernym kibicem Widzewa Łódź, jako koordynator współpracy z pracownią projektanta Stefana Kuryłowicza nadzorował prace związane z budową Stadionu Miejskiego, m.in. prowadząc z sukcesem na rzecz kibiców Jagiellonii Białystok negocjacje w sprawie jednopoziomowych trybun na nowobudowanym obiekcie. Wspólnie z ówczesnym Zarządem SSA Jagiellonia Białystok skutecznie negocjował z władzami PZPN licencję dla klubu. Dzięki jego inicjatywie wypracowano i wprowadzono do budżetu miasta środki na promocję poprzez sport. Pieniądze te pozwoliły Jagiellonii Białystok w 2007 roku, po 20 latach, ponownie znaleźć się w Ekstraklasie.

W 2009 roku wystartował z drugiego miejsca w wyborach do Parlamentu Europejskiego otrzymując 37360 głosów. Rok później z powodzeniem startował w wyborach samorządowych do Sejmiku Województwa Podlaskiego, zrezygnował jednak z mandatu i został na stanowisku w białostockim magistracie, żeby dokończyć realizowane w podlegających mu departamentach projekty. Zrezygnował z urzędu dopiero dwa lata później, by objąć mandat Senatora Rzeczypospolitej Polskiej VIII Kadencji. W wyborach w 2011 roku oddało na niego głos 84 049 osób (41,73% głosów w okręgu).

W trakcie kadencji senatora, jako przewodniczący białostockich struktur Platformy Obywatelskiej zaangażował się w budowę projektu „Plan dla Białegostoku”, co spowodowało kontrowersje w macierzystej partii, gdyż część działaczy uważała go za zbyt krytyczny dla urzędującego prezydenta miasta Tadeusza Truskolaskiego. Przekonany, że Platforma Obywatelska utraciła swoją podmiotowość, przestała odpowiadać na potrzeby mieszkańców skupiając się wyłącznie na utrzymaniu władzy i w konsekwencji oddaliła się od ideałów, które przyświecały jej w 2006 roku, w 2013 roku zrezygnował z przewodniczenia PO w Białymstoku, a w dniu zakończenia kadencji Senatu, 12 listopada 2015 roku, ostatecznie wystąpił z partii.

Obecnie bezpartyjny, mocno zaangażowany w pracę na rzecz Białegostoku w organizacjach pozarządowych, prowadzi własną działalność i zajmuje się doradztwem dla biznesu w zakresie odpowiedzialności społecznej i wizerunku rynkowego. W 2018 roku wystartuje w wyborach samorządowych na Prezydenta Białegostoku z niezależnym komitetem, popieranym m.in. przez ruch obywatelski Kukiz’15. Jak zapowiedział, po ewentualnym zwycięstwie jego dewizą będzie odrzucone przed laty przez jego partyjnych kolegów hasło: „Po pierwsze-mieszkańcy”.

Masz pytanie?
Porozmawiajmy o przyszłości Białegostoku.

wybieram@bialystoknatak.pl